Laos

Izarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaituta

Laos atzean utzi dut. Azkeneko egunak erlojupekoaren kontra egin ditudala iruditu zait. Mugara ailegatzeko egunak justu nituen ,eta ia apenas ezer ikusi barik igaro ditut kilometroak, baita gauez ibiltzea tokatu zait ere (ederra eltxo zopa jan dudana!!!)
Atzera begiratuta Laos bisitatu beharreko herrialdeen artean kokatuko nuke. Iparraldean, hasieran, jendea itxia, arrotza.... iruditu zitzaidan. Baina euskaldunak askotan ere horrelakoak izaten gara. Mendialdeko izaera izango da! Ibilbide gogorrak topatu nituen bertan, mendi koxkorren artean. Eta bizikletari zinez eragin nion, neure burua zalantzan jarri arte ere. Egun batzuetan ibili ginen haserre bizikleta eta biok. Baina azkenik lagunak egin ginen berriro, eta bidean gozatu genuen hasieran bezala. Nahi baino motelago, nahi baino nekatuago, eta nahi baino arazo gehiagorekin... baina horrelakoak dira bidaia abenturak!

Geroago, jendea zabaltzen hasi zen... irribarreak, agurrak... erdialdea eta hegoaldea zeharkatuz. Vientianetik, hiriburutik, hegoalderantz urjauziak eta kobazuloak nonnahi aurkitu ahal dira. Nik batzuk bakarrik bisitatu ditut, lehor garaia dagoeneko hasia da eta ez dira orain bereziki ikusgarriak. Baina kobazulo zalea bazara, hauxe da zure herrialdea!
Bidean hainbat txirrindulari topatu ditut, normalean errepidean, kontrako norabidean. Eta beti gertatzen den bezala, elkartu, agurtu, hitz egin... eta batez ere bihotza alaitu! Ez dakit zergatik, baina txirrindularien artean beti gertatzen da gauza bera. Berdin du nongoa zaren, edo hizkuntza berean mintzatzen zaren edo ez, bizikleta gainean egun batzuk bakarrik emango dituena edo urteak daramana... zaletasun berbera duen beste lagun bat topatu duzu bidean, eta horrek alaitzen du eguna! Eta irribarrearekin jarraitzen du bakoitzak bere bidea.
Azkeneko bi egunetan halako bi lagun topatu ditut. Ingelesez ni baino okerrago mintzatzen den Serbiako Sergei, Mongolia, Txina eta Vietnam zeharkatu duena, eta dolarrak ez izateagatik Laoseko mugatik Vientianerako bidea bueltan egitea erabaki duena, eta Kaliforniako Joseph, orain dela 18 urte bere herritik atera zena eta Asia erdia baino gehiago zeharkatu duen ingeles irakaslea. Azken honek hainbat “tip” esan dizkit, eta berari esker arazo barik zeharkatu ahal izan dut muga. Hori bai, 5 dolar gehiago ordainduta, ez dakit zer nolako papera ez izateagatik (abisatu zidaten, bai, poliziak dirua eskuratzen duela ateratzeko orduan... ez dakit legezkoa baina ohikoa badela)
Eta Laosek utzi didan sabore goxoarekin Kanbodiak eman dit ongietorria.

Hemendik aurrera... auskalo!!!

Izarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaituta

Hemendik ibilitako lagun batek -Txuluk- gomendatu zidan, The Loop izeneko ibilbide biribila egin behar nuela, ikaragarrizko paisaiak topatuko nituela, baita bide "txarrak" ere. Baina zinez eskertu behar diot honen berri eman izana, eta horrek animatu ninduen bide hauetatik barna ausartzera... eta bai, bide txarrak, baina Laoseko garai bateko bizimodura bueltatu naizela imajinatu nahi dut. Hemen denda txikiren bat besterik ez dago oinarrizko gauzak erosteko eta asfaltatu gabeko bidexkak baino ez.

Haiseratik Khong Lor kobazuloa zeharkatu nahi nuen txalupan, baina bizikleta atzen utzi barik jakina. Ez nengoen seguru egin zitekeenik, baina bidegurutzetik 45 kilometro egin behar nituen kobazuloaren sarreraraino. Eta aurrera egitea erabki nuen. Kasurik txarrenean ere, kobazuloa ikusi eta buelta egin baino ez nuen egin behar.... denbora ez daukat soberan jadanik, visadoa agortzen ari zait eta, baina tira... minivan moduan erabiltzen dituzten autobusak ere badaude.

Kobazuloaren sarreran bertan prezioak ezarrita daude, eta aukera ezberdin batzuk ere. Pertsonako 100.000 Lak (10 bat euro). Pertsona gehi motorra 200.000 Lak. Eta Pertsona eta bizikleta 150.000 Lak! Egina dago!

Kobazuloa benetan ikaragarria dela. 7 kilometroko luzera duen errekak landutako kobazuloa. Goiko loturan bideo bat ikus dezakezue ideia bat egiteko. Baina ixiltasuna, ur tantak besterik ez, eta txalupa zapalaren zarata... berezia benetan. Ibilbidearen puntu batean txalupatik irten, paseo txiki bat eman eta argazki batzuk ateratzeko aukera ere badago. Estalaktita eta estalagmita asko, ikusgarriak tamainan... baina kobazuloa bera ikuskizun hutsa da!

Beste aldera ailegatu, bizikletan alforjak berriro muntatu, tarte bat hartu naturaren edertasunarekin gozatzeko.... eta Txuluk esandako bidetatik galtzera! Hemen, ez asfaltorik, ez zaratarik, kotxeren bat edo beste, eta umeak oinez, klasetik edo klasera. Batzuk bizikletaz ere. Eta guztiek irri egin eta agurtu! Baina behin eta berriz agurtu ere.... Sabaidee!!! Sabaidee!!!

Etxe huts baten egin dut lo, hautsez beterik, goitik behera. Bizikleta eta alforjak berdintsu.

Gauean, animalien oihu eta zaratak.... eta badaezpada makila bat hartu dut. Ez naiz oso beldurtia... baina animalia batzuk ni baino ausartagoak ere badira, eta makila bat izateak nolabaiteko segurtasuna ematen du... tontakeria handia da, bai. Baina ondoan izanda hobeto egin dut lo.

Hurrengo egunean, bide beretik aurrera eginez, hainbat kilometro egin ditut, ur jauzi batzuk ikustera... baina aldapak ez dira inoiz bukatzen! Honek Euskal Herria ematen du!

Oinez aldapan gora nioanean furgoneta batek lagundu nahi izan dit. Neuk eskertu diot, baina bakarrik hurrengo tontorreraino nahi nuen (jada begi bistan nuena) baina berak ezetz, hori bezalako asko gelditzen zitzaizkidala aurretik..... eta pentsatu barik furgonetara igo dut bizikleta eta neure burua ere atzean bota dut.... 20 kilometroko gorabehera ikaragarriak!!!!!

Asfaltoan utzi nauenean asko eskertu diot. kop chai lai lai!! . 2 euro eskatu dizkit, eta inoiz gustorago ordaindu ditudan bi euroak izan dira!

Hortik aurrera, errepide lasaia izan da Thakek herriraino. Egun bat pasatuko dut bertan, atsedena hartu eta aurrera jarraitzeko. Visadoan 6 egun besterik ez eta gauza asko ikusteko ditut!

Izarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaituta

Azkeneko bi egunetan mendatetan gora ibiltzea tokatu zait berriro ere.
Batzuetan, tarte txikiak bakarrik egin ahal izan ditut. Bertan atsedena hartu, eta hurrengo bihurguneraino! Animo Asier! Baina animo guztiekin 25 km egiteko ia 6 ordu behar izan ditut. Mendate gogorra, et kamioiak eta kamioiak... baina azkarregi baten bat heltzeko. Beheranzkoan, baina, oso oso motel datoz... balaztei kea darie, eta tarteka han-hemenka ikusten dira istripuen hondarrak. Ez da ez errepide ona, ezta lasaia ere ez.
Tontorra ikusi ahal izan dut lehenengo aldian, bidean topatu dudan jatetxe txiki batetik izan da. 8 km faltan ditut, eta gero 9 kilometroko jaitsiera arin eta arriskutsua (hori diote behintzat)
Jatetxean, familia guztia jesarri zait inguruan, zelan bazkaltzen nuen begira.. bizarrak deitzen die arreta gehien, gero besoak eta hankak, ilez beterik ditut eta beraientzako nahiko deigarria da hori dena.
Ama Thailandiako, senarra, bertakoa, alaba eta iloba, denak ingelesa ikasi nahian, eta neu Laoseko eta Thailandiako hitzak (nahiko antzerakoak dira). Noddles platerkada bi, txokolatina batzuk eta aurrera. 8 km besterik ez!!!!!
Azkenean lortu dut! Eta jaistea ere.... igotzerakoan jaitsierarekin amestu dut, baina.. malkartsua gero! Balaztak berotu zaizkit nahi baino gehiagotan eta huts egiten hasi dira. Urarekin hoztu, eta banago! Errepide laua! Yujuuuu!
Zerbitzugune baten gelditu naiz, eta bertan turista batek galdetu dit: Excuse me, are you basque? eta neu, guztiz harrituta: Yes, I am... but.. how do yo know?. Erantzuna... I've some basque friends, and you look like them! Belarritakoak, bizarra, sudurra.... euskaldunak antza badugu, bai...
Beranduago, hostel baten atarian, beste galdera bat, oraingo honetan euskaraz.... Euskalduna? eta neuk: Bai, jakina... itxuragatik jakin izan duzu? (Oraindik bestearena  buruan bueltaka nuen eta).  Bueno, hori eta AEK KORRIKA kamisetagatik! Bere erantzuna entzuterakoan barrez lehertu dut, eta gero bera ere!

Bidea samurtzen hasi da azkenik. Mendaterik ez, aldaparik ez... Dena laua eta arin joaten da, eta 100 kilometro ere egin ahal izan ditut eta gehiegi nekatu barik Vientianera ailegatu naiz. Laoseko hiriburu lasaia, tenpluz josita dagoena hau ere. Atsegina da hiri handi baten egotea -bere erraztasun guztiekin- baina honek duen lasaitasun eta goxotasunarekin. Bizitza erritmo pausatuan, jendea paseoan ilunabarrean, merkatu eta janari postuen artean. Turista asko ere, baina ez beste leku batzuetan bezala horren eragin handiarekin.

Bizikletan konponketa batzuk egin behar nituen, baina ezinezkoa egin zait galgen pastillak aldatzea. Gertu dagoen denda batera hurbildu naiz, eta hiruron artean azkenean lortu dugu ordubetean. Jabea txirrindularia da, eta berak nik egin dudan bide bera  bezeroekin antolatutako irteeretan egin ohi izan du. Galdetu diot, zein izan daitekeen Kanbodiara ailegatzeko biderik onena (Vientianetik bertatik zeharkatu ahal da Thailandiatik). Bere ustetan, badaude inguru zoragarri batzuk bizikletaz egiteko hegoaldean, eta mapa baten markatu dizkit. Beraz, Laosetik jarraituko dut Kanbodiaraino gelditzen zaizkidan 700 kilometroak bide lauetatik, eta errepide nagusitik noizbehinka aldenduz...

Gaur, probestuko dut azken gaua Vientianen...

Izarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaitutaIzarra desgaituta

Luang Prabangeri, agur esateko mementoa heldu da. Bihar goizean ekingo dizkiot Laoseko hiriburua den Vientianeraino ditudan 380 kilometroei.
Egun  batzuk herri txiki bitxi honetan eman ditut, Urederraren antza hartu diodan ur jauzi eta iturburu ederra bisitatu ditut, baita bertan bainoa hartu ere. Bertako merkatu eta bazarretan bueltaka ibili naiz, Mekong ibaiaren ertzean ilunabarra ikusi dut eta behar nuen atsedena hartu dut. Baina gaixotu egin naiz baita ere. Kalean bazkaltzeak baditu arrisku batzuk eta bidaia guztietan gaixotzeko ohitura txarra hartu dut... dena ez da ona izango eta!

HEmengo gaueko merkatuetan badago bufet libre moduko bat, non platerra goraino bete ahal duzun 2 euroren truke, eta bapo jaten den. Baina janaria ez da egin berria eta horrek kalte egin zidan... Baina hortaz aparte badaude zuku, koko pastelak, benetako ogia, oilaskoa, arraina... denetarik eta momentuan egiten dutena. Aukeran, hori hobea, seguru!

Egun pare bat jan barik eta ohetik jaiki barik eman ostean berriro ere martxan hasi naiz, eta Kuang Si ur jauzietara bizikletaz hurbildu naiz, oraingo honetan alforja barik eta bidea patxadaz egiten. Leku ederra benetan, eta turistaz josita topatu ahal den arren, goizean goiz hurbiltzen bazara naturaz benetan gozatu ahal dela hainbat tartetan. Ura urdin kolore bizikoa ematen du, ondoak dituen mineralak direla eta. Urederra ezagutzen duzuenok ideia bat egin ahal duzue, baina hauek askoz be luzeagoak eta ikusgarriagoak dira. Eta bidean tximeleta, suge, eta animalia bitxiak topatu ahal dira!
Baina egunak arin joaten ari zaizkit hemen eta naiz eta oraindik gauza asko ditudan hemendik ikusteko, aurrera egitea erabaki dut. Visa 30 egunetarako dut, eta oraindik ere 1.300 kilometro ditut Kanbodiaraino... Ezin naiteke horretan pentsatzen egon, askotan buruak hakek baino arinago joan nahi du, baina ikasten nabil... gaur hemen, bihar, bideak erakutsiko dit...eta seguru nago bide ederrak topatuko ditudala. Badut gogoa berriro ere alforjekin ibiltzeko!

 

.

Niri buruz

Kaixo, Asier naiz, eta Hong-Kongetik Ortuellara bizikletaz joateko asmoa dut. Lehenago beste bidaia batzuk egin ditudan arren, hauxe beste kontu bat da!
AEKn  azken 13 urtetan ibili eta gero, urtebete hartu dut amets bat betetzeko.
44 urte ditut, eta Ortuellan dut etxebizitza. Bizilekua, momentuz ... bizikleta!

Azkeneko berriak